Rehabilitasyon sürecinin en sancılı konularından biri de ailelere yüklenen

“evde çalıştırmalısınız” sorumluluğu.

Aileleri birer terapiste dönüştürme baskısı zamanla biriken bir stres dağı gibidir.Ailelerin kusursuz bir terapiste dönüşebilme arzusu ise vicdan yükünün tetiğidir.

Terapistlerin de ailelerin de ortak bir dileği var; Çocukların daha iyi ve daha iyi olması.Bu konudan eminim.Gerek sevgi olsun, gerek prestij olsun, gerekse vicdan ya da başarı hırsı olsun, herkes aynı sonuca varmak istiyor.

Sonuç: “Çocukların geliştiğini görmek.”

Tüm çabalar ve çırpınışlar, baskılar, eleştiriler, öneriler… her şey ve her şey bu tek bir sonuç için.

Fakat kavramsal hatalar, gelişimin yanlış algılanışı, sorumlulukların karıştırılması sonuca gidecek yolları dejenere etmekten öteye gidemiyor.

Bu dejenerasyonun ise, ailelerin 24 saat evde terapi yaptırması ile ortadan kalkacağı düşünülüyor.

Bu düşünce hem terapistlere ait, hem ailelere.

Çocuk evde ne kadar çok çalıştırılırsa, her şey o kadar iyi olacak algısı maalesef herkesin bakış açısını daraltıyor ve bu daralan bakış açısı aileler açısından ruhsal tükeniş noktasında terapistler açısından ise mesleki tükeniş noktasında ancak farkediliyor.

Terapistin terapi sahnesi ile ailenin yaşam sahnesi birbiri ile ilişkilidir, birbirini destekler, yansıtır fakat aynı değildir.

Aile bir terapiste dönüşmemelidir. Terapistin yaptıklarını yapmaya çalışmamalıdır; ki keza terapi bir çok nörogelişimsel alt sistemin analizi ve birbiri ile entegrasyonunu içerir.

Aile bu terapötik hamlelerin yükünü ve denkleminin sorumluluğunu almamalıdır.

Aile bu işe soyunursa çocuğu ile olan ilişkilerinde duygusal çöküntüler doğar. Neden mi?

Doğru yapamadığı her anda strese girer, stres çocuğa yansır, ya pazarlıklar oluşur aralarında ya da öfke patlamaları.

Terapi önerilerinin aile ilişkilerini korumak gibi öncelikli bir görevi vardır.

Bir örnek vermek istiyorum;

İlk kez değerlendirmeye aldığım bir aile, bana şöyle bir geri bildirimde bulundu.

"İlkay hanım ben sizin gibi asla yapamam, sizin yaptıklarınız çok karmaşık ve zor.O yüzden sizinle çalışmak istiyorum ama sanırım çalışamam."

Daha sonrasında aileye şu telkini ve stratejiyi sunarak rahatlattım:

"Sizin desteklemeniz ile benim desteklemem arasında elbette fark olacaktır.Sizden benim yaptıklarımı beklemiyorum.Benim gibi olmaya çalışmayın.Ben terapist ,siz terapist o zaman çocuğun annesi kim olacak? Bu süreçte anneliği öğrenebilmek ve uygulayabilmek bile yeterince büyük bir iş, büyük bir ruhsal dengeleniş çabası; bir de terapistliğe hiç gerek yok.Elbette size öğreteceklerim var.Yaşamınızda nasıl bir destekleyiş sergileyeceksiniz, neler sizin için sakıncalı, hangi konularda ne tür yaklaşımlarda bulunacaksınız, yaşamsal eylemlerde ne tür motivasyonlar ve tutuşlar sağlayacaksınız, hangi iletişim dili, hangi çevresel şartlar, ne tür oyunlar, ne tür bir hareketlilik stratejisi ve daha çok şey…

İnanın anne olmak terapist olmaktan çok daha büyük bir şey ve zor bir şey.Bence bu annelik için zaten çok ama çok çabalayacaksınız.Bir de terapistlik yükünü yüklenmeyin lütfen.

Ben size anneliğinizin içinde sizi hiç yormayacak, anneliğinizin içine kolayca yerleşecek asla çakışmayacak ve strese sokmayacak önerileri ve gelişim haritalarımızı vereceğim."

Ve sonra uzun yıllar birlikte çalıştık...

Sevgili aileler,

Hayatınızın rehabilitasyonu için zaten çok büyük bir çaba sarfedeceksiniz, bir de gününüzü terapist gibi geçirmek çok ağır bir yük.

Çocuklarınız ile terapi saatleri düzenlemeyin, şimdi ayakta durma çalışması diye o anı ayakta tutabilmek için strese sokmayın.Şimdi ders zamanı, spor zamanı gibi terimler ile çocuğun yaşam akışını kesmeyin.

Çocuğunuzun yaşam zenginliğini sağlamaya çalışın.Birlikte vakit geçirirken birlikte yol almanın şifrelerini çözün.Öğretmenlik yapmayın, ortaklık yapın.Planlar kurup çocuğu da kendinizi de o vakit o plana esir etmeyin. Birlikte yeni bir yaşam nasıl inşaa edilir, ilgiler ve meraklar nedir, keşfetmenin motivasyonu nasıldır, katılım oluşturmanın yolları hangileridir, çocuğum şu an nasıl bir yaratıcılıkta bulunabilir diye zaman harcayın.

(Ve bir parantez daha açmak istiyorum burada; Aile ve terapistin yaptığı şeyler aynı ise; bu duruma ciddi eleştirel gözle bakmanızı tavsiye ederim.)

Aile için en önemli alan yeni bir yaşam inşaa etmek.Özel gereksinimli bir çocuğun büyümesine ve üretici bir yetişkine dönüşmesine zemin hazırlayacak sosyobiyolojik hayatı yeniden inşaa etmek asıl olan.

Bu nedenle detaylardan oluşan sistematik hamleleri terapistlerinizden bekleyin.Bu sistematik hamleler sizin yaşamınızda ve yaşamsal eylemlerinizde kendini gösterecektir.

Bu sistematik hamleleri yapmak için zaman kaybetmeyin, doğruluğu ve yanlışlığı ile strese girmeyin.Siz bu hamlelerin açığa çıkabileceği yaşamsal sahneleri dizayn edin.

Terapist ve aile ikilemliğini birliğe dönüştürün.

                                          Çocukların ihtiyacı olan bu birliktir…

İlkay Çolapkulu